(“Vəsiyyət məqamları” silsiləsindən)

Ölsəm –

bir də min il sonra dirilsəm,

bu dünyada hər şeyin sonunu bilsəm ...

Vaqif Bayatlı Önər

Şair dostum! Qatil dostum!

Gözün aydın olsun, sözün mübarək!

Elə sözünlə də

sonuma çıxdın –

daha deyiləsi sözüm qalmadı;

Yetirdim –

bircə yol yoluna çıxdım,

İtirdin –

yolunda izim qalmadı...

Di buyur,

sözündən itir məni də –

unut və unutdur xatirəmi də!

Unut şah şeirinin

qəfil yaddan çıxan misrası kimi;

Unutmaq felinin

hamıdan peşəkar ustası kimi!

Unut məni –

qonur gözlü şairim,

qara maskalı qatilim!

Müstəntiq

ala gözlərini ağartsa da,

qara gözlərini bərəltsə də,

durna kimi çığırtsa da,

zurna kimi mələtsə də;

Lap hirslənib

kirpiyinlə od götürtsə,

kəlbətinlə dırnağını çıxartsa da;

Yüz hiyləylə

səni şoka,

şeir yazan barmağını

toka salsa belə –

yadına düşməsin adım...

Amandı!!!

Adımı yazmadığın

o son şeiri də yandır,

külünü ver küləklərə –

fələklər də duymasın;

Gecələr qaranlığa üz tutub,

dua pıçıldayanda

adımın bircə hərfini də işlətmə –

mələklər də duymasın...